Een mooie aanvulling op het project bij het weeshuis

Het nieuwe project in de kraamkliniek

Ella en Tjipke hadden al een paar keer een bezoek gebracht aan de kraamkliniek in Arusha. Toen Ella de eerste keer de kleine baby’s zag bedacht ze dat ze geen koude voetjes mochten hebben en zo ging ze terug in Nederland gelijk aan de slag. Ze breide sokjes en mutsjes. Bij het volgende bezoek brachten ze een hele zak leuke setjes mee en deelden deze uit. Vanuit de kraamkliniek hebben ze ook een project waarbij ze scholen in de omgeving bezoeken en hier voorlichting geven over (o.a.) sexualiteit, waarbij ook de menstruatie aan bod komt. Zo kwam Ella op het idee, toen ze een keer een pakketje wasbaar maandverband tegen kwam, dat dit ook wel iets voor in Afrika zou kunnen zijn. Zo werd het nieuwe project geboren.

Kennismaken in de kraamkliniek

Op woensdag 1 februari kwamen we (Ella en ik) na een lange reis aan bij de kliniek. Het was al laat in de avond, alles was donker, dus de bewaking bracht ons naar ons appartement. Deze staat ook op het terrein van de kliniek. De volgende morgen werden we wakker van mooie muziek en zang. Later hoorden we dat het personeel zo elke morgen de dag start. Hoe mooi! Er heerst ook echt een hele fijne serene rust in de kliniek. Je hoort er bijna nooit een baby’tje huilen. Die liggen lekker bij hun mama’s in bed. De zwangere vrouwen wandelen er rustig buiten rond, af en toe een wee opvangend.

Soms zitten er vaders of oma’s te wachten op de geboorte van hun (klein)kind. Heel gemoedelijk. We kregen de eerste ochtend gelijk een rondleiding, en wat een geluk, er was zojuist een drieling geboren. We mochten ze zelfs even vasthouden. Het waren niet de eerste kindjes van deze moeder. Ze had er (als we het goed begrepen hebben) ook al 9! Die ochtend hebben we de gebreide mutsjes en sokjes ook uitgedeeld aan de moeders van de pasgeboren baby’s.

Wasbaar maandverband

Later die ochtend maakten we kennis met de social worker en 2 vrouwen die aan het project op de scholen werken. We lieten ze zien welke machines en materialen we hadden meegenomen vanuit Nederland. Eind vorig jaar hebben we in Nederland een aantal proefsetjes gemaakt met wasbaar maandverband. Zo’n pakketje bevat een aantal wasbare verbanden, hoesjes die vastgemaakt worden aan een onderbroek waar je het verband inschuift, 2 onderbroeken, een washandje, zeep en een zakje waar het gebruikte verband kan worden ingedaan (bijvoorbeeld als de meisjes op school zijn).

Deze proefpakketjes zijn uitgedeeld op scholen aan meisjes die menstrueren maar daar geen materiaal voor hebben. Hierop hebben ze feedback gegeven en dit is in een officieel rapport vastgelegd voor ons. Heel erg leuk om te lezen hoe blij ze er mee zijn. Maar natuurlijk ook wat verbeterpunten. Hier gaan we mee aan de slag.

Een echt naaiatelier

Die middag gaan we naar de stad om nog 2 machines in te kopen, zodat we een echt naaiatelier kunnen gaan inrichten. We krijgen een ruimte toegewezen die eigenlijk bedoeld is voor patiënten. Een soort wachtruimte met bedden. Voor vrouwen die nog niet geholpen worden. Er zijn in de kliniek niet alleen zwanger of net bevallen vrouwen. De kraamkliniek is er ook voor zogenoemde ‘fistula-patiënten’, deze vrouwen hebben continue last van urineverlies door fistels. Die fistels zijn ontstaan door een langdurende of zware bevalling en/of slechte nazorg. Deze vrouwen worden dan voor vies aangezien in hun dorp/gemeenschap.

Vanuit de kliniek rijden ze rond in de omgeving om deze vrouwen op te vangen en ze door middel van een operatie van hun klachten af te helpen. Dit lukt gelukkig vaak, maar in enkele gevallen blijven de vrouwen last houden van urineverlies. Dit komt vaak omdat het letsel te groot is of al van lang geleden. Voor deze vrouwen zou het een uitkomst zijn dat hier ook materiaal voor beschikbaar zou zijn. Nog iets om over na te denken.

Wennen aan een trapmachine

Vrijdag 3 februari, we moeten wachten op de sleutel van de ruimte van ons atelier. Dus we gaan een kopje thee drinken, dit is altijd rond 10 uur, teatime, hier wachten we op Maria. Zij werkt in de wasserij van de kraamkliniek. Maar Maria (de vrouw van de directeur) vindt haar ook wel geschikt voor dit project en gunt haar ook een nieuwe uitdaging. Maria neemt een collega mee, Adeline, die goed Engels spreekt. Daar heeft Maria zelf nog wel moeite mee. Maar ze belooft te gaan oefenen.

Adeline heeft nog niet veel ervaring achter de naaimachine, maar vindt het wel heel leuk en pikt het snel op. We hebben ook heel veel lol. De vrouwen daar kennen meestal alleen een trapmachine, geen elektrische. Dat is voor hun best spannend. Wat de trapmachine voor ons is. Ik kan er echt niks mee! Maar het schijnt dat het oefenen is en als je in het ritme zit dat het dan wel goed komt. Nou ik heb het nog niet echt te pakken, haha.

Taken verdelen

Dag 3 in de kliniek begon rustig. Ella en ik hadden zelf de sleutel, dus we konden na het ontbijt zelf al aan de slag. Ja, het is nog wel wennen aan het ritme hier. Maar zoals Ella steeds herhaalt: wij hebben horloges, maar hier hebben ze de tijd. Daar kunnen wij in Nederland nog wel wat van leren. Al gauw druppelden er mensen binnen. Ze zijn allemaal heel benieuwd naar wat wij doen en wilden graag helpen. Dat leverde snel een rij op bij de machines. Dus lieten we ze ook de patronen uit de stoffen knippen. Zo werden de taken verdeeld. Moe maar voldaan zaten Ella en ik aan het einde van de dag bij ons appartement op het terras de dag nog even door te nemen.

Kerkdienst in de kraamkliniek

Zondag 4 februari, een rustdag, maar niet voor ons. We begonnen de dag met een kerkdienst in de kliniek. De dienst was in het Engels en Swahili. Ook de patiënten liepen tijdens de dienst even binnen. Heel mooi om hun verhalen te horen, maar ook erg aangrijpend vaak. Na de dienst dronken we thee en spraken we nog een aantal mensen van buiten de kliniek die in Tanzania wonen met hun gezinnen en ook hulp aan de bevolking bieden.

Op bezoek in het weeshuis

Na de kerkdienst gingen we op pad voor een bezoek aan het weeshuis. Ik was hier heel benieuwd naar, na alle verhalen van Tjipke en Ella. Hier ontmoette ik Naeema ook. Zij beheert hier het naailokaal, waar ze uniformen naait, maar waar ook de sjaals en kussenhoezen gemaakt worden die weer verkocht worden in Nederland voor extra opbrengsten voor de stichting.

We gingen ook weer in gesprek met sr Crispina om Naeema mee te krijgen naar de kraamkliniek. We kunnen haar goed gebruiken, omdat ze goed met de machines kan werken, ook met de in Tanzania gekochte machines waar wij nog wel een beetje moeite mee hebben. En ze kan goed Engels en dus ook Maria goed opleiden omdat dat voor ons soms lastig is vanwege de taalbarrière.

We krijgen toestemming, ze mag morgen naar de kraamkliniek. We met de voorwaarde dat Ella meekomt om haar op te halen, ze mag niet alleen met de taxi mee. Dat beloven we. Dan gaan we weer terug naar de kliniek. Op de terugweg nog even langs de Masaimarkt om wat cadeautjes voor thuis te kopen. Na het eten in de kliniek nog even een rondje langs de moeders en baby’s. Ook even weer bij de drieling gekeken, het ging goed met moeder en de kindjes, Oma sliep er ook om haar te helpen.

Naeema in de kliniek

Maandag 6 februari, na het ontbijt weer aan de slag met het materiaal. Ella ging Naeema ophalen bij het weeshuis. Ik was eerst nog alleen, dus ik ging vast weer wat knippen zodat we straks met Naeema erbij snel aan de slag konden met de productie. Naeema kan het goed vinden met Maria en de samenwerking gaat goed, we horen ze lachten achter de machine. Dat is een goed teken. We schieten mooi op met de materialen. Dat moet ook wel want morgen gaan ze weer wat scholen bezoeken, dus er moeten pakketjes mee. Wij mogen ook mee om te kijken hoe ze de voorlichting geven. Hoe leuk is dat.

We werken snel door want we willen graag een aantal pakketjes compleet hebben. Het grootste gedeelte is handgemaakt. Het tasje waar alles in zit, het verband, de insteekhoesjes en ook het waterdichte hoesje waar de gebruikte verbanden in kunnen. Aleen de onderbroeken en washandjes hebben we meegenomen uit Nederland. Zeep kochten we hier in de supermarkt.

Die avond hebben Michael en Maria (de directeur en zijn vrouw) ons uitgenodigd om uit eten te gaan. We gaan naar een prachtige plek (Arusha Tumbili lodges) waar we buiten eten, omringd door water en veel groen. Het eten was heerlijk, wel een fijne afwisseling na bijna een week 2x per dag rijst en bonen (ook prima en altijd met liefde gemaakt door de kok in de kliniek, dus ik klaag niet hoor ;-))

Het einde komt in zicht

Dinsdag 7 februari, morgen is alweer onze laatste dag, wat vliegt de tijd. Naeema komt ons weer helpen, dus dat schiet lekker op met de productie. Ook Maria krijgt het goed onder de knie. Dat is heel fijn, want het is de bedoeling dat zij straks als wij weer naar Nederland zijn, verantwoordelijk is voor het naaiatelier. We zijn trouwens niet meer alleen in de ruimte, er zijn sinds gisteren ook patiënten komen te liggen en er komen er steeds meer bij. Best gezellig en hoe mooi dat het zo samen in 1 ruimte kan.

Op schoolbezoek

‘s Middags gaan Ella en ik mee op bezoek bij een school. Wat veel kinderen. Allemaal in uniform, of nou ja, iets wat er op lijkt. Blauwe broek of rok, witte blouse en blauwe trui. Soms met gaten, of veel te groot (waarschijnlijk van broer of zus geweest). Ook hier gaan onze handen jeuken om wat herstelwerk te gaan doen. Maar ja, daar zijn we hier niet voor. We gaan naar een lokaal waar ik denk wel over dik over de honderd kinderen zitten. Hier beginnen ze met de voorlichting. Wij mogen laten zien wat er in de pakketjes zit. Ik geef nog een demonstratie van een washandje, want dat kennen ze niet. Hilarisch als ik een soort van voordoe hoe je je billen er mee kunt wassen (helaas voor mij ook vastgelegd op video).

Daarna een rondleiding door school en na een ontmoeting met de directeur snel terug naar de kraamkliniek. Vanuit daar gaat Ella met Naeema naar de stad om weer stoffen voor uniformen in te kopen. Want ze had alles wat in december gekocht was alweer gebruikt en kon zo dus weer verder met de productie daar. Ze kunnen zo ook uniformen uitdelen in omliggende gebieden, soms voor de verkoop (weer extra geld voor eten voor het weeshuis) maar als de mensen heel arm zijn krijgen ze ze gratis.

Wasbare Tena Lady

Ik ga met Maria verder met de productie van het maandverband en de tasjes. Die middag komt Magdalena, de social worker, nog even binnenlopen. Ze vertelt nog even hoe welkom het materiaal voor de fistelpatiënten is. Ik vraag een beetje wat de bedoeling is en ik knip een proefmodel en Maria naait deze. Een soort van wasbare ‘Tena Lady’.

Dit is lastiger dan het maandverband, omdat het nog meer opneembaar moet zijn. En dus dikker en dus een probleem bij het drogen na het wassen. Als Ella terug is bedenkt ze een model met een rits. Alleen hebben we dan een rits nodig en die we niet mee hebben. De volgende ochtend als Ella haar kamer uitkomt houdt ze triomfantelijk een rits in de lucht. “Uit mijn broek”, zegt ze. “Thuis maak ik er wel weer een nieuwe in”. Zo konden we aan de slag met het nieuwe idee.

Onze laatste dag

Woensdag 8 februari, vanavond vertrekken we alweer, de week is omgevlogen. We gaan snel verder met de uitvoering van de Tena Ladies. Het idee van de rits werkt goed, zo kunnen we een hoesje maken waar het verband uit te halen is dus makkelijker te drogen. Je maakt deze vast aan een soort van gordeltje met knopen, zo blijft het ook goed zitten. Ella kwam op het idee door het maandverband van vroeger wat zij droeg. Jaja, die goeie ouwe tijd ;-). Nu hebben we meer ritsen nodig, dus stuurt Ella iemand op pad voor een heleboel ritsen, zodat de productie ook door kan als wij weer weg zijn. We moeten helaas ook de machines en materialen opruimen, want het atelier moet verplaatst worden, omdat er nog veel meer patiënten bij komen. Ruimtegebrek dus.

De machines gaan naar de wasserij, ook wel handig, want Maria neemt het straks van ons over en zij werkt daar ook. We gaan proberen om Naeema ook voor vast voor 2 dagen per week naar de kliniek te kunnen krijgen. Een heel mooie ontwikkeling voor haar en heel fijn voor de kliniek voor de productie van de verbanden. Eigenlijk hadden we nog genoeg te doen, maar tijd om onze eigen koffers te pakken. We doen ons kleine koffertje in een grote, zo hebben we minder bagage en kunnen we de grote koffers weer gebruiken voor een volgende keer.

Het is een lang verhaal geworden, maar poeh… het was maar een weekje, maar het heeft een enorme indruk op me gemaakt. Eenmaal thuis moest ik het allemaal nog wel even verwerken. Maar ik kijk er nu alweer naar uit om snel een keer weer te gaan.

Liefs, Nicole