Donderdag 21 september - Aankomst in Arusha

Gisteren begon ons avontuur: Lars (de man van Nicole) bracht ons naar Schiphol. Rond 5 uur vertrokken we, want onze vlucht vertrok om 10 uur. Het inchecken ging snel en ook bij de douane hoefden we niet lang te wachten. Tijd voor koffie!

We kopen een Nederlands cadeautje voor Grace (de dochter van Michael en Maria) en schaffen ook een paar nekkussens voor in het vliegtuig aan (je weet nooit). Nicole krijgt ondertussen bericht dat Henk (haar broertje) is geland vanuit Parijs en we proberen of we elkaar kunnen ontmoeten. Helaas lukt het niet helemaal: er blijft een deur tussen ons dicht en we voelen ons een beetje als in de film.

Daarna door naar de gate en als het boarden begint mogen we als laatste aan boord (we zitten op rij 46 van 47). De vlucht naar Kilimanjaro duurt zo’n 8,5 uur en dat is lang genoeg om onderweg 3 films te kunnen kijken.

Kilimanjaro Airport – Aankomst in Arusha

Het voordeel van achterin het vliegtuig zitten is dat je ook snel weer buiten bent door de achterdeur, en bij aankomst gaan we dus gauw door naar de visumaanvraag. Dat gaat verrassend snel en 4 loketten verder hebben we een stempel in ons paspoort. Als we doorlopen zien we dat onze koffers al aanwezig zijn en zo lopen we naar de laatste check. Helaas worden 3 van onze koffers eruit gehaald voor controle. Wat blijkt: de mooie onderbroeken van Ten Cate leveren vragen op. We hebben ze in de verpakking laten zitten, omdat dat er zo mooi uitziet.

Nadat we hebben uitgelegd dat we niet komen handelen in onderbroeken mogen we naar de uitgang. Daar staat Salim ons al op te wachten met zijn taxi om ons naar de kliniek te brengen. Het is al lang donker buiten en dus kunnen we maar weinig van het land zien. Erg jammer, want ik ben wel benieuwd hoe het er nou uitziet hier.

Als we bij de maternity aankomen, staat Michael ons al op te wachten. Leuk om elkaar in het echt te ontmoeten! We krijgen dit keer het appartement boven, omdat beneden al een dame van Achmea Foundation zit. Geen probleem natuurlijk. Het bed is al opgemaakt en Maria had was basisboodschappen voor ons geregeld. Superfijn! We eten nog even een geroosterde boterham en zoeken daarna ons bed op.

Donderdag

Van de vorige keer weet Nicole nog dat ze de dag in de kliniek om 07.30 beginnen met devotions (en gezang) en dus zorgen we dat we tegen half 8 naar de centrale plek lopen. Wat mooi om zo de dag te beginnen: eigenlijk staat iedereen hier elke ochtend bij. Even een momentje met elkaar zorgt voor een fijn gevoel. En het zingen klinkt ook echt geweldig!

Michael leidt ons rond in de kliniek. Er zijn afgelopen nacht in totaal 7 baby’s geboren en op de NICU is het behoorlijk druk. Er zijn maar beperkt fistula-patienten, want pas in november is er weer een fistula-kamp. Het is dus relatief rustig in de kliniek. Heerlijk om er in het echt rond te lopen en er heerst echt een serene rust. Na de rondleiding is het tijd om te kijken in het bijgebouw, waar ons naai-atelier opgezet wordt. Dit gebouw wordt meestal gebruikt tijdens een fistula-kamp, want er staan zo’n 24 (extra) bedden, die dan erg nodig zijn. Nu staat het leeg en de bedden worden dan ook gauw voor ons aan de kant geschoven. Naaimachines er in, stoffen uitgepakt en zo is ons atelier opgebouwd.

Er wordt een grote rolcontainer binnengereden en al gauw zien we waar die voor is: er zitten zo’n 35 menstruatiepakketten in. Tijdens onze afwezigheid is er dus hard doorgewerkt en zijn er 35 pakketten gemaakt. Hoe mooi is dat! Ondertussen arriveert Neema (uit het weeshuis) ook en na de kennismaking kunnen we dan echt aan het werk.

Lunch

Als het 12.30 uur is, lopen we naar de lunchplek: achter de keuken staan een aantal tafels met een parasol en buiten wordt het middageten opgediend. Rijst (er wordt elke dag zo’n 20 kilo rijst gemaakt!) met kruidige groente en watermeloen. Het smaakt heerlijk en zo maken we kennis met de rest van het personeel. Sommigen herkennen Nicole nog van haar vorige bezoek en iedereen is vriendelijk.

Na de lunch werken we verder aan de menstruatiepakketjes en ook aan het incontinentiemateriaal. We komen tot de conclusie dat ons materiaal niet helemaal waterdicht is en dat is dus onacceptabel. We kijken naar de stoffen die er nog zijn en Nicole maakt een aantal proefmodelletjes om met water te kunnen testen. Ook Maria (van de waskamer) komt nog even langs om wat te helpen en wat voelt het heerlijk om zo samen aan een mooi project te kunnen werken.

De eerste dag zit er op!

Aan het einde van de middag gaat Neema naar huis. Ook wij gaan terug naar ons appartement (op het terrein van de kliniek) en komen even bij van alle indrukken.

~Loes