7 december 2019
Na een lange dag van reizen zijn we weer in Tanzania. Toen Tjipke in de B&B s’avonds zijn medicijnen in wilde nemen ontdekte hij, dat zijn rugtas verdwenen was. Met bijna alle papieren erin. Grote schrik. De mensen van de B&B hebben de taxi gebeld, waarmee we gebracht waren. Geen rugtasje te vinden! Daarna het vliegveld gebeld: zij hadden alles keurig voor ons bewaard, en het zelfs naar de B&B gebracht. Fijn he, dat er overal zoveel eerlijke mensen zijn. Vanmorgen zijn we opgehaald door het busje van het weeshuis. Of je nooit weg bent geweest. We horen inmiddels bij de schamele inboedel. Zoals gewoonlijk bijgepraat en het geld gegeven van de verkoop van de sjaals. Sr. Crispina was er heel blij mee. Ze zit in zwaar weer, want “Africa Unite” Foundation heeft haar geschrapt van haar donatieslijst. Ze heeft een groot geschil over het beheer en de verantwoording van de gelden. Hierin kunnen we haar niet helpen. Bij het gastgezin zijn we weer warm onthaald. Deze week zijn we van plan om een kraamkliniek bezoeken om sokjes en mutsjes te brengen. Een kadootje voor de baby, want baby’tjes met koude voetjes kan ook eigenlijk niet. Het is fijn om hier weer te zijn.
10 december 2019
Wat een regen en modder !! Hevige buien! Maar het is ook zo weer droog. Verder gaat alles goed. Ik heb alleen een licht buikgriepje. We ervaren dit klimaat in dit jaargetijde als zeer afmattend. We willen ook zoveel doen. Tjipke en de jongens zijn bijna klaar met de schoolmeubelen. Een hele klus, maar ze werken fantastisch samen. Bij mij zijn de 2 oudste meisjes nu bezig met patronen en uniformen.
Gisteren samen met Tjipke op de motor in the middle of nowhere een kraamkliniek bezocht. Deze kliniek wordt geleid door een Schotse- en Australische verloskundige. We mochten de hele kliniek bekijken en daar zowel de aanwezige zwangere vrouwen, plus diegenen, die bevallen waren een paar sokjes en een mutsje geven. Ze waren zeer verrast en er erg blij mee. Het zijn arme, vaak verlaten vrouwen en tienermoeders. Het was een zeer bewogen bezoek. Volgend jaar zijn we weer uitgenodigd dus ik brei gewoon door.
14 december 2019
Het was een week van heel veel plannen, die soms wel soms niet verwezenlijkt konden worden, vanwege regenbuien en een dag zonder elektriciteit. De naaigroep heeft goed werk geleverd. Wel wat minder, doordat Naeema en Monica nu alleen met de uniformen bezig zijn geweest. Dat vinden ze nog best lastig.
En dan mamma Clay. Deze oude vrouw komt een groot gedeelte lopend vanuit de stad Arusha naar het weeshuis.
Ze heeft 2 middagen in de klas gezeten zonder dat ik het idee had wat ze er kwam doen. Wij hadden die dag daarvoor stof voor de uniformen gekocht, dus ik had wel zo’n vermoeden dat ze ook kwam om te naaien. De ene dag was er geen stroom en de andere dag was er geen machine beschikbaar. Ik weet dat ze vaker komt om uniformen te naaien. We doen dat tot nu toe samen. Maar ik miste veel machinenaalden en de machines moesten eigenlijk allemaal nagekeken worden. Ik vind dat ze op z’n minst die naalden had moeten vergoeden, want ze verdient hier geld mee. Toen ik vroeg waarom ze haar eigen machine in Arusha niet gebruikte zei ze dat het haar om het lampje ging. Mamma Clay heeft waarschijnlijk slechte ogen en geen bril. Wat doe je dan? Juist. Mamma Clay mag blijven en we hadden bovendien nog een leesbril bij ons. Naar die naalden kan ik waarschijnlijk fluiten. Zo is het iedere keer bijstellen.
Het timmerwerk van Tjipke gaat prima. Wel 40 tafeltjes en stoelen van school zijn hersteld. Samen met Moses en Robbert. Die samenwerking loopt uitstekend. Ze zijn heel leergierig. Tussen de bedrijven door nog uitgelegd en voorgedaan hoe je een fietsbandje kunt reparen met behulp van een “samson” reparatieset en een sjoelbak in elkaar gezet onder de toeziende ogen van Moses en Robbert. Wat viel die in de smaak. Zelfs Sr.Crispina was dolenthousiast. Zelf merkte zij toen op de zondagmiddag heel geschikt te vinden als spelmiddag. De oproep aan Naeema en Calvin in juni j.l. om dit op de zondagmiddag te organiseren is niet van de grond gekomen. We hopen als Sr.Crispina dit oppakt het wel zal lukken. Te denken valt dan aan sjoelwedstrijden, spelletjes als “mens erger je niet”, domino, dammen, kwartetten en memory. Allemaal door ons meegebracht naar het weeshuis, hetgeen door mensen uit Nederland ten behoeve van hen was aangeboden. En er ligt ook nog materiaal voor een tweede sjoelbak. Tjipke heeft Moses en Robbert uitgedaagd deze zelf in elkaar te zetten. Kijken of ze dat redden. Door het weer moest er veel in het naailokaal gebeuren. Tjipke werkt meestal buiten maar dat kon nu niet. Daar werd ik wel een beetje crazy van. De plannen zijn nu dat Tjipke een werkplaats laat bouwen. Er is voor hem ook altijd werk. Gisteren een heel fijne dag in het B&B gehad. Alle kinderen die ons geholpen hebben mochten mee om ons weg te brengen.
Konden we ze lekker eens trakteren .
De dag daarna hebben we de afgelopen week geevalueerd en goed doorgepraat. We maken ons wel zorgen om het weeshuis in verband met de financiering. Voor ons een reden om te leren zo veel mogelijk zelf supporting te worden. Verder bemoeien we ons er niet mee en houden vast aan onze eigen doelstelling. We hebben weer genoten van het werk, met de weeskinderen, het bezoek aan de kraamkliniek, alle lieve contacten en de onmisbare motor. We gaan vrolijk door en geven deze week een 8! .
Tjipke en Ella